Boeken schrijven

vrijdag 2 september 2016

Ik heb er in dit weblog al eerder aandacht aan besteed: mijn onderzoek naar de middeleeuwse landgoederen in Udenhout. Inmiddels is het onderzoek al heel veel jaren onderweg en is de tijd gekomen om er een meer vaste vorm aan te geven. Dat gebeurt volgend jaar als ter gelegenheid van het 25 jarig bestaan van het Schrijversteam van Heemcentrum 't Schoor een boek verschijnt over die landgoederen. Voor mij een grote eer en verantwoordelijkheid. Een jubileumboek schrijven is niet niks. Het onderwerp trouwens ook niet.

Mijn interesse in geschiedenis is zich gaan verleggen van de moderne tijd naar de middeleeuwen. Waarom? Geen idee, dat is zo gegroeid. Het is vooral de rijkdom aan bronnen over die vroege periode die mijn fantasie en mijn onderzoeksdrift aanwakkert. Het is een puzzeltocht, en er ontbreken zeker hele stukken, maar met wat er overblijft is toch een heel mooi plaatje te schetsen. Als je maar tijd van leven hebt.

Het daadwerkelijk systematisch onderzoek doen, iets wat al jaren mijn vrije tijd grotendeels vult, dat is nu tijdelijk voorbij. Het is tijd voor een tussenrapportage, een stand van zaken. Dat is een stressvolle situatie. Want half werk leveren, dat wil eigenlijk niemand. Dus ga ook ik neurotisch speurend op zoek naar nieuwe informatie online. Nieuwe bronnen die beschikbaar zijn gekomen en het een stuk eenvoudige maken om iets terug te zoeken of beter te bestuderen. Dat maakt het schrijven tot een tijdrovender proces.

Tegelijkertijd doe ik wekelijks nieuwe ontdekkingen die ik anders niet zou doen. Puur en alleen omdat ik steeds op zoek ga naar aanvullingen en kan zoeken in nieuwe bronnen online. Daarbij helpen ook de tientallen stamboomonderzoekers die hun vondsten delen via bv. genealogieonline.nl. Daar zijn mensen bij die ook nog netjes een aantal bronnen vermelden die ik nog niet gezien heb en die ik dankbaar gebruik. Weer anderen onderhouden hun eigen website met de resultaten van het stamboomonderzoek. Het online delen werpt zo steeds opnieuw zijn vruchten af.

Het Stadsarchief van 's-Hertogenbosch heeft een paar maanden geleden het onovertroffen Bosch Protocol zo goed als integraal online gezet. Een prachtige naslagwerk voor de talloze bronvermeldingen die ik vele jaren geleden eerst heb gekopieerd en later heb overgetypt en in een database gezet.

De komende maanden zal ik regelmatig wat inzicht geven in dit proces. Het houdt me van de straat, letterlijk. Het grootse deel van de afgelopen vakantie heb ik achter mijn computers doorgebracht om orde te scheppen in de rijkheid aan bronnen en informatie. Het is ploeteren maar o zo opwindend! Het scheppen van nieuwe inzichten en interpretaties. Een nieuwe bodem onder de rijke historie van Udenhout. Wie schrijft die blijft.

Lees ook: hobby en verslaving

Gelezen boeken (3)

donderdag 1 september 2016

De vakantie is ten einde. Nog een blog met gelezen boeken. Die blijven wel komen maar in een lager tempo :).


Nieuwe buren van Saskia Noort
Toen ik halverwege het verhaal was realiseerde ik me dat ik dit verhaal al eens eerder gelezen had. Het bleef toch interessant genoeg om het boek opnieuw te lezen. Een liefdesverhaal dat niet goed afloopt. Ach, we kennen ze allemaal wel. Het boek is vlot geschreven. De perspectieven van beide echtelieden komen goed aan bod. Wat altijd weer schokkend is: het speelt zich deels af in het park Kempervennen hier in ons eigen Brabant. Daar ben ik in het verleden ook enkele keren geweest. Het blijft verrassen en tegelijk goed dat de wereld buiten de Randstad ook in beeld is bij bekende schrijvers. Leuk boek!

Een goed huwelijk door Saskia Noort
Een kort verhaal. De tittel doet meteen vermoeden dat het goede huwelijk wel eens minder goed zou kunnen zijn dan de titel wil zeggen. Geen verrassing: dat is ook zo! Relatieproblemen. Zoete wraak. Leuk tussendoortje.

De grenzeloze door Jussi Adler-Olsen
Weer een geniale aflevering uit de serie Q. Hoe hij het doet, ik weet het niet, maar voor mij blijft de wisselwerking tussen Carl Morck, Assad en Rose van een ongekende schoonheid en vol humor. Het verhaal, de plot, doet er bijna niet toe. Maar dat zou de schrijver wel tekort doen. Ook daar is weer de nodige moeite in gestopt. Ik vod het een heerlijk boek o te lezen. Voor wie de serie Q nog niet kent: zoek op en lees ze!
De vrouw in de kooi
De noodkreet in de fles
Dossier 64

De verbouwing door Saskia Noort
Dit boek bleek ik ook al eens eerder gelezen te hebben. Tis wat. Wat moet ik er van zeggen. De vrouwelijke hoofdpersoon is een beetje de weg kwijt. Dat overkomst ons allemaal wel eens. Dan wordt het lastig om goede beslissingen te nemen. Dat gaat in dit boek dan ook niet goed. Het is wel een spannend verhaal. Niet verrassend, althans dat vond ik. Misschien omdat ik het al eerder had gelezen? Een goed tussendoortje.

Middernachtzon door Jo Nesbo
Hoewel deze schrijver mij tot dusver steeds bekoorde vond ik dit boek teleurstellend. Ik kan er eigenlijk niet zoveel over vertellen. Het is niet spannend genoeg, er zit geen echte plot in, geen clou, geen einde, geen verhaal... Tegenvaller.

Gelezen boeken (2)

zaterdag 13 augustus 2016

Ik heb vakantie en dat is de periode waarin ik de meeste boeken lees. Vandaar dat ik nu wederom een overzicht geef van wat ik de afgelopen twee maanden heb gelezen.

Alles wat er was van Hanna Bervoets
Dit is een aangrijpend boek zonder dat het je strot dichtknijpt. Overleven na de knal. Heel dichtbij en met een glimpje toekomst. Waarom gaat een mens door met leven zonder enig perspectief dat concreet is. Geloof? Hoop? Of gewoon overleven zonder reden. Omdat het kan. Mooi boek!

Het pauperparadijs van Suzanna Jansen
De voorouders van de schrijfster vertoefden in Veenhuizen, een in aanleg idealistische kolonie in Drenthe waar armen een kans kregen te leren hoe je goed moest leven en een huishouden runnen. Helaas pakte de praktijk heel anders uit. Mooi beschreven familiegeschiedenis en een fraai inkijkje in de opvattingen over minderbedeelden in de 19de en begin 20ste eeuw. Met schaamte en sociale stijging.

Veroordeeld van Karen Slaughter
Ik heb al menig boek van deze schrijfster gelezen maar dit kon me niet zo imponeren. De vrouwelijke hoofdpersonen ontstijgen uiteindelijk wel het niveau van het kirrende vrouwtje, maar de weg daar naar toe kon me niet zo bekoren. Het boek geeft wel een verschrikkelijk inzicht in de bekrompen samenleving die je in de Verenigde Staten kunt tegenkomen. Afschuwelijk. Het boek speelt zich af in de jaren 70 dus het is allemaal al weer even geleden. Desalniettemin maakt dat onderdeel, die sfeer, die bekrompen, bevooroordeelde, racistische saus mij altijd weer zelf veroordelend en bevooroordeeld. Jammer. Het verhaal is helaas nu erg actueel: politieagenten die worden vermoord. Ook jammer.

Stil in mij van Danielle Hermans en Esther Verhoef
Dit boek bevat verhalen van vrouwen die te lijden hebben gehad van misbruik in religieuze inrichtingen. Het misbruik door priesters is in de pers en in diverse televisieprogramma's uitgebreid aan bod gekomen. Het misbruik van meisjes door nonnen, daarover heb ik veel minder gelezen. Dit boek geeft aan de hand van de verhalen van slachtoffers een schokkend inkijkje in het misbruik in diverse instellingen door het hele land. Ik vond het heel moeilijk om dit boek uit te lezen. Het is duidelijk dat dit geen vrolijk boek is. Maar de confrontatie met plaatsen en instellingen bij mij in de buurt en dus heel herkenbaar zijn, vond ik ronduit afschuwelijk. Kinderen die uit huis werden geplaatst, vaak om redenen die je niemand toewenst, zijn systematisch gekleineerd en beperkt in hun ontwikkeling, niet alleen maatschappelijk maar vooral ook persoonlijk. Afschuwelijk. Misbruik is van alle tijden en van alle mensen, maar in een religieuze instelling, daar verwacht je toch morele waarden van formaat. Conform bijbel en menselijkheid. Vergeet het maar. Het aanhangen van een religie en het geloven in een God is geen garantie voor betere mensen. Maar dat wisten we al.

Koekoeksjong van Robert Galbraith
Een heerlijk geschreven boek waarbij de hoofdpersoon bij mij echt tot leven kwam. Het is een detective met lekker uitvergrote karakters waardoor er in ieder geval een helder beeld ontstaat. Een whodunnit waarin de waarom-vraag helaas niet beantwoord wordt. Ik kan er helaas niet teveel over vertellen want anders haal ik de spanning uit het boek en dat zou zonde zijn. Het boek liet mij achter met een teleurstellend gevoel. Ben eigenlijk wel benieuwd of dat bij anderen ook zo is. Dit boek is zonder meer een aanrader.

Verzet: dienstweigeren - de literatuur

donderdag 14 juli 2016

Mijn dienstweigeren kwam niet uit de lucht vallen. Ik kan me werkelijk niet meer voor de geest halen wat de exacte momenten of gebeurtenissen zijn geweest die me tot dit verzet hebben doen overgaan. Het is waarschijnlijk ook niet één moment geweest maar een ontwikkeling die je doormaakt op basis van je omgeving, wat je leest en hoort en door een portie gezond verstand.

Ik weet wel dat de berichtgeving over de Vietnamoorlog er een grote rol in heeft gespeeld. Daarnaast de politieke oorlogen die de Verenigde Staten voerden in de jaren 70 en 80 in Latijns-Amerika. Tenslotte speelde ook zeker de linkse groep mensen waar ik mee omging een belangrijke rol. Ik wilde geen (militair) instrument worden van de Staat der Nederlanden in NAVO-verband, die niet meer zelf mocht bepalen wat een goede zaak was en wat niet.

In die jaren heb ik het nodige materiaal verzameld wat met dienstweigeren te maken had. De buttons heb ik al in andere posts getoond. Nu volgt hieronder een opsomming, in beeld, van de literatuur die ik nog steeds bezit.







Verzet: dienstweigeren

donderdag 7 juli 2016

Ik ben van bouwjaar 1958. In die tijd bestond er nog dienstplicht. Alle jongens moesten 14 maanden verplicht in dienst, in het leger, om in geval van nood het land en de bevolking te kunnen beschermen. Nobele gedachte.
De dienstplicht of conscriptie is in Nederland ingevoerd na inlijving van ons land bij Frankrijk in 1810. Napoleon is weliswaar twee keer verslagen op het slagveld, maar sommige van de Franse organisatiemodellen hebben hem eeuwenlang overleefd. Pikant detail: van al mijn voorvaders in rechte lijn heeft er maar eentje daadwerkelijk zijn dienstplicht vervult. Dat was Joannes de Brouwer die in 1830 werd opgeroepen. Kort daarna brak de Belgische Opstand uit en moest hij het geoefende in de praktijk gaan brengen. In het militieregister staat dat hij is gedeserteerd. Dat deden wel meer Brabanders in die tijd. Dat was ook betrekkelijk eenvoudig aangezien je hier een groot familienetwerk tot je beschikking had. Bij zijn huwelijk in 1847 overlegde hij wel keurig een bewijs dat hij zijn dienstplicht had volbracht. Dus geen paniek!

Er waren meerdere omstandigheden voor mijn voorvaderen om geen dienstplicht te hoeven vervullen. Voor Johannes Cornelis de Brouwer, mijn overgootvader, was dat economische onmisbaarheid: hij was de enige zoon in huis. Mijn opa Bernardus de Brouwer had twee oudere broers die al in dienst waren geweest. Dan gold de broederdienst en hoefden de volgende broers niet meer op te komen. Dan zijn we bij mijn vader aanbeland, die de jongste van het gezin was en met twee broers boven hem ook aan de dienstplicht ontsnapte. Mijn broer werd afgekeurd. Let wel: hij honkbalde op het hoogste niveau en studeerde aan de Sportacademie in Tilburg. Voor mij was er daarom geen enkele excuus of uitweg meer: ik moest toetreden tot het leger der dienstplichtigen. Hoera!


In het op jaargroep georiënteerde en geënte systeem van de staat ben je dan op 19-jarige leeftijd rijp om gekeurd te worden voor dienstplicht. Ik was daarop geen uitzondering. Veel van mijn klasgenoten waren geboren in 1959 en kregen collectief vrijstelling. Mazzelaars. Mijn dienstplicht zou volgens schema in 1978 beginnen.


De toekomstige dienstplichtigen moesten een keuring ondergaan. Die eer viel mij te beurt op 2 december 1977, vlak voor mijn 19de verjaardag. Ik moest me melden in Breda. Van die dag herinner ik me niet zo heel veel meer. Wel dat ik het niet al te serieus nam en snel optrok met een mede te keuren jongeman die het allemaal niet zo zag zitten. Er waren een paar knapen die mochten meteen naar huis omdat ze niet voldoende taalvaardig waren. Ik doorliep netjes de verschillende keuringsonderdelen en daarvan heb ik als getuigen de stempels op mijn keuringskaart. Ik herinner met nog wel een gesprek dat onderdeel van de procedure was. Daarin werd ik bevraagd door een militair die mij probeerde de officiersopleiding aan te smeren. Meer geld, meer verantwoordelijkheid en vooral: langere diensttijd. Ik bedankte voor de eer. Aan het eind van de rit bleek ik goedgekeurd te zijn. Op 20 december 1977 ontving ik daarvan bericht.



Goedgekeurd dus. Nu maar wachten op de oproep. Ik heb nog een brief van 29 november 1978 waarin ik uitstel kreeg van eerste oefening omdat ik een studie volgde. Dat was de lerarenopleiding aan het Mollerinstituut in Tilburg voor de vakken geschiedenis en aardrijkskunde. Voorlopig hoefde ik daarom niet in dienst. In het begin van 1984 deed ik nog een poging om onder de dienstplicht uit te komen door een verzoek in te dienen waarin ik aangaf dat ik door wilde met een eerste graads opleiding geschiedenis. Dat verzoek werd afgewezen omdat ik te oud was. Dat kon alleen in het jaar waarin je 25 werd en in 1984 zou ik 26 worden. Jammer!


Nog voor het behalen van het diploma, ik deed er langer over dan officieel mocht, volgde de onherroepelijke nieuw oproep op 4 september 1984. In de eerste week van januari 1985 zou het zover zijn: ik mocht het land gaan dienen. Op 26 november volgde de definitieve oproep: 8 januari 1985 moest ik me melden in de Korporaal van Oudheusdenkazerne in Hilversum bij het opleidingscentrum van de militaire geneeskundige dienst. Tijd om in actie te komen.


Ik schreef op 12 december 1984 dat ik gebruik wilde maken van de wet gewetensbezwaren. Binnen een week kreeg ik opnieuw uitstel van eerste oefening en een vragenlijst toegestuurd. In het voor mij kenmerkende tempo kreeg ik op 31 januari 1985 een herinnering dat ik de toelichting, mijn met redenen omkleed verzoek tot dienstweigeren, nog niet had ingestuurd. Of ik dat alsnog wilde doen. Maar natuurlijk. Ik moest nog even nadenken.



Op 28 februari is mijn bezwaar geschreven. Ik bezit nog een kopie van die brief. Daarmee had ik alvast twee maanden gewonnen. Waarom? Geen idee. De bureaucratie bij de commissie werkte sneller. Op 11 maart ontving ik de uitnodiging om mijn bezwaren mondeling toe te lichten op 27 maart. Dat gesprek zou plaats vinden in een gebouw van de indelingsraad aan de Fellenoordstraat in Breda.


Dit keer zorgde ik er voor op tijd aanwezig te zijn. Waarom je gesprekspartners op voorhand al agiteren? Ik herinner me een mevrouw die het gesprek met mij voerde. Zij zaagde me behoorlijk door over mijn motivatie en probeerde allerlei situaties te schetsen die mij tot gewelddadige actie zouden doen overgaan. Ik gaf geen krimp. Voor elke situatie wist ik een geweldloze oplossing zonder me aan verzet of iets dergelijks te onttrekken. Curieus, want dat deed ik op dat zelfde moment ook: ik pleegde geweldloos verzet tegen het leger. Het gesprek verliep goed. Dat is natuurlijk makkelijk te zeggen nu 30 jaar later, maar dat voelde ik op dat moment ook. Dat zei natuurlijk nog niets over het vonnis.



Dat vonnis volgde op 9 mei toen ik de verlossende brief ontving. Mijn bezwaren waren erkend als ernstige gewetensbezwaren. Daarmee was ik ontslagen van militaire dienst. Mijn verzet was succesvol geweest. Ik was opgelucht.

Op naar de vervangende dienstplicht!

 
links, tags en widgets - Templates para novo blogger